Maciej Musiał

• tenor

Wszechstronny polski tenor obdarzony głosem o szlachetnej, głębokiej barwie, który w swoim bogatym repertuarze operowym oraz oratoryjno-kantatowym łączy wysoką muzykalność z dużą wrażliwością sceniczną.

Pierwsce kroki na ścieżce wokalnej stawiał we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Bogdana Makala, by następnie szlifować swój kunszt w Konserwatorium Wiedeńskim w klasie prof. Sebastiana Vittucciego. W 2015 roku z wyróżnieniem ukończył Wydział Wokalno-Aktorski Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, gdzie studiował pod czujnym okiem dr. hab. Macieja Witkiewicza. Artystyczny warsztat i wrażliwość doskonalił podczas prestiżowych kursów mistrzowskich oraz konsultacji z legendarnymi postaciami światowych scen, wśród których znaleźli się m.in. José Cura, Stefania Toczyska, Helena Łazarska, Eugeniusz Sąsiadek, Ryszard Karczykowski, Janusz Monarcha oraz Jadwiga Romańska.

Dopełnieniem jego stałego rozwoju jest twórcza współpraca z Krystyną Wysocką-Kochan, wieloletnią solistką Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie.

Wielka scena operowa powitała go debiutem w Operze Wrocławskiej, gdzie w latach 2006–2008 występował jako solista. Kolejne lata artystycznej drogi związał z Operą Nova w Bydgoszczy, z powodzeniem kreując tam zarówno partie chóralne, jak i role solowe. Od 2019 roku swoim talentem i wrażliwością współtworzy zespół Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. W imponującym repertuarze artysty znajdują się wybitne partie tenorowe, w tym wielkie role Pucciniowskie – Pinkerton i Rinuccio, Verdiowski Książę Mantui w Rigoletcie, Leński w Eugeniuszu Onieginie Czajkowskiego oraz Jontek i Franek w dziełach Moniuszki. Wyrazisty kunszt artysty publiczność podziwiała również w Traviacie, Nabuccu, Otellu, Pajacach oraz Weselu Figara. Maciej Musiał z równym powodzeniem odnajduje się w wymagającym repertuarze koncertowym, sięgając po monumentalne arcydzieła literatury oratoryjnej, takie jak Requiem i Msza Koronacyjna Mozarta, II Symfonia „Lobgesang” Mendelssohna-Bartholdy’ego czy przepełniona południową ekspresją Msza kreolska Ramíreza.